Geografia i klimat

Taur-nu-Wath (Las Okryty Cieniem) zwany przez ludzi Północną Puszczą, leży pomiędzy dwoma łańcuchami górskimi, biorącymi swój początek w masywie Algor. Na wschodzie, strome pasmo Taeni Glamren (Gór Echa), tworzy naturalną granicę Północnej Puszczy i oddziela ją od Zimnych Wrzosowisk i słabo zaludnionych terenów Prowincji Cesarskiej. Drugą granicę tego elfiego państwa stanowi biegnący na północny zachód łańcuch Taeni Nenië-Lalaith (Góry Śmiejącej się Wody) w połowie swej długości przechodzący w pasmo zalesionych wzgórz by potem znów gwałtownie się wypiętrzyć i zakończyć się nadmorskim masywem Celeb Aeglir (Srebrnych Szczytów). Północną granicę wyznaczają strome klify i fiordy wybrzeża Aer Hithuron (Morza Mgieł). Większą część terenów Taur-nu-Wath stanowią wzgórza i doliny porośnięte lasami - iglastymi na północy, na południu zaś mieszanymi. Cechą charakterystyczną krajobrazu są także liczne jeziora zasilane spływającymi z gór potokami i strumieniami. Jeden z podróżników odwiedzających Północną Puszczę opisał ją jako ?krainę cieni, szumu drzew i szmeru wody?. Klimat umiarkowany chłodny, łagodzony jest przez ciepłe prądy Morza Mgieł. Stolicą państwa, jest leżące gdzieś w sercu puszczy miasto Môr Imlad, wzniesione podobno w miejscu dawnego miasta zapomnianego szczepu elfów sprzed Kataklizmu.

...Pamiętam moją pierwszą wizytę w Môr Imlad. Kiedy wjechałem do miasta moją uwagę zwróciły pozostałości budynków sprzed Kataklizmu wkomponowane w nowszą zabudowę. Prawdą jest to, co mówi się o elfach niegdyś tu mieszkających. Ich dusze musiały być pełne tego smutku, okrucieństwa i rozpaczy, które teraz patrzą na nas ze starych, porośniętych bluszczem murów, ornamentów i rzeźb. Wszystko to otoczone jest budynkami wzniesionymi po tym jak nasz lud przybył na te ziemie. Ten kontrast pomiędzy cywilizacją śmierci, upadku i żalu a naszą, wciąż rozwijającą się, silną i pełną życia najbardziej właśnie odbija się w tym niesamowitym zestawieniu sprzeczności. Dlatego miasto jest niezwykłe, jedyne w swoim rodzaju. Stare budowle stojące pomiędzy nowymi sprawiają wrażenie żywych cieni przeszłości i swoistego ostrzeżenia: To, co stało się z naszymi ? wyklętymi krewniakami? może także przytrafić się nam, jeśli tylko pozwolimy złu zamieszkać między nami... [Fragment listu Laendira z Domu Jesieni do przyjaciela w Minhiriath]

Mieszkańcy

Zamieszkujące Taur-nu-Wath elfy są bezpośrednimi potomkami wygnańców, którzy w Czasach Mroku prowadzeni przez księcia Naernila wyruszyli z Lómeneth. Ani trudy i niebezpieczeństwa Długiej Wędrówki ani śmierć ich przywódcy nie zdołały ich złamać i w ciągu kilkaset lat po przybyciu na te tereny z bezdomnych wygnańców wyrósł liczny i dumny lud.

Jednak tak jak elfy zmieniają las, tak również i puszcza wywarła na nie swój wpływ. Pierwsze lata upłynęły im na ciągłych walkach ze stworzeniami, które po Kataklizmie znalazły w niej schronienie. Także późniejsza Wojna Krwi odcisnęła na nich swe piętno. Elfy z Minhiriath twierdzą, że Cień, który zalegał nad lasem okrył serca i dusze ich krewniaków.

Ustrój

Państwem elfów rządzi królowa Inelaya wspierana przez Wysoką Radę, w której skład wchodzą przedstawiciele Domów Wysokich. Drugim organem doradczym jest Rada Niska składająca się z przedstawicieli wszystkich Rodów Niższych. Zadaniem Rady Niskiej jest zajmowanie się bardziej codziennymi kwestiami, zaś Rada Wysoka obraduje nad najważniejszymi dla państwa kwestiami, aby w ten sposób służyć pomocą władczyni. Postanowienia Wysokiej Rady nie są, co prawda wiążące dla Inelayi, ale, podobnie jak jej poprzednicy, królowa zawsze bierze je pod uwagę podejmując decyzje. Do zadań Wysokiej Rady należy również mianowanie urzędników państwowych wyższego rzędu i Strażników Miecza.

Hierarchia społeczna zakłada podział na Domy Wysokie i Domy Niskie. Domy cieszące się szacunkiem i zaufaniem wśród elfów, swoją pozycję i wynikającą z niej władzę zawdzięczają silnemu zaangażowanie w sprawy państwowe często kosztem własnych interesów. Pozycja Domu Wysokiego w hierarchii społecznej wzrasta, jeśli są one wspierane przez Domy Niskie związane z nimi przyjaźnią i darzone przez nie zaufaniem. Domy Niskie, najczęściej nie są zbyt liczne i nie posiadają znacznych wpływów.

Do wysokich urzędów w państwie dochodzi się wykazując najpierw swoje zalety w służbie Domowi. Przyjmujący na siebie jakieś obowiązki w strukturze Domu elf, jeśli wywiązuje się z nich dobrze, z czasem zajmuje się coraz bardziej odpowiedzialnymi zadaniami. Kiedy zdobędzie już szacunek i wysoką pozycję wśród swoich domowników ma szansę na objęcie jakiejś funkcji i wykonywanie zadań istotnych dla państwa, co jest dla niego początkiem kariery politycznej. Jego sukcesy są sukcesami jego Domu, podobnie jak jego porażki.

Armia

Będąc zewsząd otoczonym przez agresywne ludzkie państwa, Taur-nu-Wath utrzymuje liczne, zdyscyplinowane i dobrze wyćwiczone wojska. Ich trzon stanowi regularna armia królestwa, składająca się w głównej mierze w łuczników, oddziałów piechoty, lekkiej jazdy oraz doskonałych zwiadowców. Służba w niej jest cykliczna jednak wielu elfów po odsłużeniu wyznaczonego czasu decyduje się ją kontynuować. Oprócz tego część rodów stale utrzymuje, lub powołuje w razie zagrożenia, własne jednostki, które wspierają wojska królowej. Te oddziały poszczególnych domów posiadają nierzadko kilkusetletnią tradycję a wchodzący w ich skład elfy są w większości zaprawionymi w licznych walkach wojownikami, którzy odbyli wcześniej służbę w królewskiej armii. Oficerowie i dowódcy, często biegli przynajmniej w podstawach sztuki magicznej, odbywają szkolenie w ramach swego domu lub pod okiem instruktorów z Domu Mieczy. Służba wojskowa nie jest obowiązkowa, ale w tych ciężkich czasach większość elfów traktuje ją jako powinność wobec swego domu. Nawet ci, którzy jej nie podejmują, poświęcają chociażby cześć swego wolnego czasu na ćwiczenia z łukiem bądź mieczem. Umiejętność posługiwania się nimi jest niejako częścią elfiej tradycji. Szkolenie wojskowe odbywa prawie każdy dorosły elf. Po kilku latach pobierania nauki posługiwania się bronią oraz służby oddziałach armii królestwa można z niej wystąpić. Pozostali, jeśli wykażą się odpowiednio wysokimi umiejętnościami mogą zostać przyjęci do któregoś z elitarnych oddziałów.

Kultura i sztuka

Nie sposób w paru słowach ująć całość elfiej kultury, można przybliżyć jedynie jej podstawy. Kultura elfów z Taur-nu-Wath i Minhiriath wywodzi się z czasów sprzed Kataklizmu. Od czasu Rozłamu minęło jednak wiele lat i chociaż podstawy kulturowe w obu elfich państwach są wspólne, to jednak pojawiły się między nimi pewne różnice. Tereny nazywane Północną Puszczą, mają swoją specyficzną atmosferę, która wpłynęła zarówno na historię jak i kulturę Taur-nu-Wath. Zakładając swoją stolicę w ruinach miasta elfów należących do innego szczepu i hołdujących innym zasadom moralnym, wygnańcy z Lómeneth otarli się o cywilizację spaczoną złem. Mortimer ? jedyny elf, jaki ocalał z tego dawnego ludu, stał się przyczyną najtragiczniejszych zdarzeń nie tylko w historii Taur-nu-Wath, ale i innych państw tej części świata. Elfy nie usunęły z pamięci tamtych chwil, by smutne wydarzenia stale przypominały im, co się może stać, jeśli dopuszczą zło do swego serca. Stale pamiętają, jak blisko byli niebezpieczeństwa

Literatura odgrywa ogromną rolę w życiu tego społeczeństwa. Elfy są społeczeństwem piśmiennym, używają dwóch różnych alfabetów. Quantë tengwi to stary alfabet, który z biegiem czasów przyjął niezwykle ozdobną i skomplikowaną formę. Jest używany w pismach oficjalnych, kaligrafii i przy spisywaniu ksiąg magicznych. Lintë tengwi jest alfabetem użytkowym, wygodniejszym i pozwalającym na zdecydowanie szybsze pisanie ze względu na pewne uproszczenia i ograniczoną liczbę liter.

Jak wszystkie elfy, mieszkańcy Taur-nu-Wath przywiązują dużą wagę do wyglądu zewnętrznego. Cechą wspólną każdego stroju jest staranne wykonanie i zdobienie nawet drobnych jego części. Koszule, bluzy i suknie są barwione bądź haftowane w delikatne wzory i desenie a skórzane elementy takie jak buty, pasy i kurtki mają wytłaczane motywy roślinne lub zwierzęce. Elegancko zdobiona broń, w miastach i osadach noszona dla celów reprezentacyjnych, stanowi częsty element męskiego stroju. Są to najczęściej długie, proste miecze a także myśliwskie noże oraz sztylety. Kobiety noszą najczęściej długie suknie z szerokimi rękawami wykonane z przejrzystych, zdobionych materiałów, zimą narzucając na ramiona ciepłe, podbijane futrem płaszcze. Ozdoby: misternie wykonane naszyjniki, kolie, kolczyki stanowią dopełnienie kreacji. Wiele elfek nosi jednak męski strój, na który składają się: koszula z delikatnego lnu, wełniana bluza lub skórzany kaftan, kurtka lub kamizelka. Spodnie wykonane są ze skóry bądź z wełny. Skórzane buty, często wysokie do kolan, są sznurowane lub spinane dużą ilością misternie kutych klamerek. Całości dopełniają takie elementy jak pas czy płaszcz z kapturem Zimą noszone są obszywane futrem rękawice i buty a także podbijane ciepłe płaszcze. Podstawową rzeczą odróżniającą stroje elfów z obydwu państw to przede wszystkim kolorystyka ubiorów. Najczęściej spotykane barwy to ciemna zieleń, czerń i odcienie szarości i brązu. Elfki wybierają też czasem jaśniejsze kolory takie jak jasnozielony lub szarobłękitny. Także biel, będąca tradycyjnym elementem kobiecego stroju jest również często spotykana.

tekst: Anka i Marcin