Minhiriath

"Niemal cały obszar Królestwa pokrywa las i granice jego wyznaczają także granice państwa elfów. Las tak potężny i wielki, iż całymi tygodniami można podróżować pod osłoną liści, a za towarzyszy wędrówki mieć jedynie czarne i brązowe pnie monumentalnych, starych drzew.
Trudno opisać elfią puszczę jednym zdaniem. Czasem śpiew ptaków rozbrzmiewa dookoła, a wszystko wydaje się pełne życia, kiedy innym razem przez wiele dni potrafi być cicho i pusto, zaś dla niewprawnego obserwatora niemal wydawać się wymarłe. Niekiedy czuć promienie słońca prześwitujące poprzez kotary z zieleni, a póĽniej wszystko dookoła spowija mleczna mgła i przejmujący chłód... Tam pogoda zmienia się jak barwy nieba o świcie.
Kiedy rozpoczynasz swą wędrówkę przez elfie lasy, często przez parę pierwszych dni masz wrażenie, iż leśne labirynty zamykają się wokół ciebie, a ty krążysz cały czas w jednym miejscu. Nie ważne przy tym czy zaczynasz swą podróż z północy, gdzie za Rzeką Białej Piany zwarte szeregi brzóz stoją, niczym strażnicy pilnujący swej ziemi, czy też z zachodu gdzie szmaragdowa zieleń liści tańczy ze słonecznymi plamami na miękkim leśnym runie. A może wolisz zacząć swą podróż z południa? Wtedy, gdy miniesz już młody las jaki wyrasta na spalonej i podbitej niegdyś ziemi zmieszanej z prochem i krwią, trafisz do boru pełnego wysmukłych pni sosen i pobrużdżonych wysokich jesionów, których korony nikną gdzieś wysoko. Gdy patrzysz w górę , masz wrażenie, iż po igłach i liściach ślizgają się brzuchy siwych chmur...choć może to być też tylko mgła.
Nie ważne skąd ruszysz. Na początku zawsze będzie tak samo, a pozornie jednostajny krajobraz będzie się ciągnął w nieskończoność. Dopiero później wszystko zacznie się stopniowo i coraz wyraźniej zmieniać. Drzewa staną się jeszcze wyższe i bardziej potężne, twe stopy niemal po kostki zaczną zapadać się w miękki mech. Mniej światła będzie przenikać przez żywe, zielone baldachimy. W końcu łatwiejsze wyda się przeskakiwanie z korzenia na korzeń, niż chodzenie po ziemi, a za każdym z pni mógłby się ukryć jeździec z koniem...albo całym wozem.
Na północy i południu można napotkać ciche, spokojne jeziora w których toni przeglądają się gwiazdy. Gdzieniegdzie drzewa rozstępują się by ukazać ukwieconą milionem kolorów łąkę i pasące się stada rączych jeleni i danieli, czy też smukłych dzikich koni, z których stad pochodzą piękne elfie wierzchowce budzące zasłużony zachwyt pośród ludzi.
Im dalej na wschód tym coraz więcej zalesionych wzgórz trzeba pokonywać, coraz więcej trzeba mijać skupisk śnieżnobiałych skał, których kształt czasem do złudzenia przypomina różne zwierzęta i postaci. Jeśli jednak jest się wytrwałym można dotrzeć aż do miejsca gdzie las jakby urywa się... by przerodzić w potężne, nieprzebyte Góry Ciszy. Dalej już nie ma nic...
W elfiej puszczy niemal wszystkie miejsca urzekają swym pięknem, jednak są tam też takie które potrafią szybko pozbawić życia nieostrożnego wędrowca. Zdradliwe bagna i moczary pokryte dywanami mchu. Szemrzące strumienie i rzeczki o kryształowych wodach. Z oddali wydają się płytkie, podczas gdy pokryte kamieniami dno jest głęboko, a ich nurt jest szybki i rwący. Wysokie skarpy i rozpadliny na których dnie wyrastają kamienie niczym ostre kły drapieżnika. Piękno potrafi być zdradliwe. A elfi las potrafi się sam bronić przed intruzami. "

Valrivean, Piszący Księgi Dni z Domu Ciszy


Geografia i klimat



Królestwo Minhiriath jest jednym z największych państw znanego świata. Swym obszarem obejmuje ogromne tereny prastarego boru, rozciągające się wzdłuż całej południowej granicy Prowincji Cesarskiej i dalej, aż do śnieżnych szczytów Gór Ciszy wzdłuż których ciągnie się jeszcze wiele setek kilometrów. Natomiast południe elfiej puszczy, zwane przez ludzi Czarnym Lasem a przez elfy Pogorzeliskiem sąsiaduje ze stepami Chanatu, by następnie brzegiem swym otrzeć się o Góry Wysokiej Pieśni i w części objąć podnóże Gór Algor.
Przez Królestwo przepływają dwie duże rzeki. Na południu swe wody toczy spokojna i ospała Rzeka Białych Kamieni, a na północy Rzeka Księżycowa zwana też Rzeką Białej Piany, której bystry nurt pewnie przedziera się przez potężną knieję. Od tych dwóch błękitnych wstęg przepasujących zielone morze drzew wzięła się nazwa Minhiriath, którą przetłumaczyć można jako: „Między Rzekami”.
Obszar, jaki zajmuje elfie państwo jest tak wielki, iż klimat tej krainy jest bardzo zróżnicowany. Od chłodnych, wyniosłych borów iglastych, przez brzozowe lasy, aż po wilgotne i duszne rozlewiska- Minhiriath nie jest jednym lasem, a raczej wieloma puszczami złączonymi w jedną całość.


Ustrój

Charakterystyczny dla elfiego społeczeństwa podział na Domy jest typowy również dla Minhiriath. Każdy Dom zajmuje w królestwie pewna pozycję zależną od swych czynów, zasług lub porażek, postępowania przynależnych do niego elfów i szacunku innych rodów. Pozycja rodu jest zazwyczaj wynikiem wielu set lat starań. Zwiększenie jej zajmuje nieraz cale dziesięciolecia a jej spadek może być wynikiem jednej ważnej, Ľle podjętej decyzji. Rywalizacja miedzy domami prowadzona jest na drodze pokojowej i z zachowaniem wszystkich honorowych zasad, a ród, który wystąpiłby przeciw drugiemu z czystej chęci podniesienia swej pozycji utraciłby cały szacunek w oczach innych Domów.
Liczebność Domu jest bardzo różna, a choć miano danego rodu przysługuje tym, którzy się z niego wywodzą, potocznie używane jest także w stosunku do tych, którzy nie są bezpośrednio spokrewnieni a związani są z Domem na przykład poprzez służbę. Tak więc najmniejsze Domy mogą składać się z kilkunastu elfów, podczas gdy te największe składają się z kilkuset i wraz ze sprzymierzonymi mniejszymi rodami są w stanie sprawować pieczę nad ogromnymi częściami lasu i wystawić własne oddziały, które wspomagają armię królestwa w chwilach zagrożenia.
Elfy same wybierają swych przywódców w obrębie Domu, a choć władza ta zwykle jest dziedziczna, wybór musi być również wynikiem zasług i mądrości wybranego elfa, dlatego rody przykładają dużą wagę do kształcenia i odpowiedniej edukacji ewentualnych następców.
Poszczególne rody mają swe siedziby w różnych częściach lasu, lecz głowy Domów, lub też wybrani przedstawiciele często wizytują lub na stałe mieszkają w Lómeneth, by służyć władcom Minhiriath rada i pomocą.

Ludność

Tereny, zwane teraz Królestwem Minhiriath, były zamieszkiwane przez elfy jeszcze przed Kataklizmem. Już przed Armageddonem istniała potężna i piękna stolica leśnego państwa- wzniesione u podnóża Gór Ciszy Lómeneth. Wiele elfów zamieszkuje zarówno jej skalne tarasy, jak i rozciągające się wewnątrz samych gór podziemne komnaty, oświetlone mlecznobiałym światłem tysięcy lamp. Mnóstwo jednak mieszka także w innych miastach rozsianych po całym lesie, jak i mniejszych wioskach, samotnych domostwach i dworach ukrytych gdzieś w leśnych ostępach.
Elfy zamieszkujące Minhiriath, są bardzo związane z lasem i chyba nie ma dla nich gorszej kary niż wygnanie... Już nawet śmierć jest bardziej litościwym rozwiązaniem, w postrzeganiu elfów, gdyż jeśli już raz ktoś zostanie wygnany z państwa to nigdy więcej nie znajdzie drogi do swego domu.

Mimo obiegowej opinii krążącej wśród ludzi i krasnoludów, elfy uważają pracę za szlachetną, a wszystko co robią postrzegają w pewien sposób jako sztukę. Nie ma pośród nich podziałów na zajęcia z założenia przeznaczone dla kobiet i przeznaczone dla mężczyzn. Co prawda może to kobiety częściej zajmują się magią, a w wojsku spotyka się więcej mężczyzn to nic nie stoi na przeszkodzie by kobieta została żołnierzem, a mężczyzna zaczął szkolić się w sztukach magicznych.
Magia w Minhiriath jest bardzo powszechnie używana. Ponieważ elfy są z nią mocno związane, to prawie każdy elf zna choćby podstawowe jej tajniki, a bardzo wielu potrafi posługiwać się co prostszymi zaklęciami. Nie jest też rzadkością spotkanie elfiego dowódcy czy też zwiadowcy, który łączy zbrojną służbę dla władców królestwa ze studiami sztuk magicznych.
Jednak, mimo, iż magia jest bardzo często spotykana w Lesie, elfy rzadko nadużywają jej by pomóc sobie w zwykłych, trywialnych zajęciach. Magia, tak jak niemal wszystko jest sztuką, a przecież sztuka, której się nadużywa przestaje nią być.


Kultura i sztuka

Elfy niemal każdą pracę traktują jako sztukę. Od układania fundamentów pod nowy dom, po władanie mieczem i jazdę konną. Wszystko to może zostać doprowadzone do perfekcji i prawie każdy z elfów dąży do osiągnięcia mistrzostwa w tym, co robi- nieważne czy jest to tkactwo, garncarstwo, płatnerstwo, piekarstwo czy malarstwo.
Obrazy, rzeĽby, czy też ubrania, zastawa stołowa, a nawet codzienne fryzury- większość rzeczy, które wychodzą spod elfich dłoni jest misternie ozdabiana aby spełniała również walory estetyczne. Motywy delikatnych, giętkich linii, splatają się w ażurowych labiryntach, pośród których bardzo często napotkać można motywy roślinne i zwierzęce, jakby elfy chciały pokazać jak bliska im jest otaczająca je natura.
Moda panująca w lesie także odzwierciedla zamiłowanie elfów do piękna i misternie dopracowanych szczegółów. Kolory ubiorów są bardzo różne, nigdy jednak zbyt ostre i kontrastujące. Wśród kolorów strojów podróżujących elfów, najczęściej spotyka się zielenie i brązy oraz jasną szarość, lecz także dość często jest to biel i wszelkie odcienie koloru niebieskiego. Natomiast jednym z dość rzadko pojawiających się kolorów strojów jest czerwień, gdyż w Minhiriath postrzega się ją jako kolor żałoby i nie używa raczej poza ewentualnymi elementami wykończeń codziennych strojów.

Magia Minhiriath

Elfia magia bardzo różni się od tej, jaką można spotkać na ziemiach zamieszkanych przez inne rasy. Mimo, że jest to magia Czystego Lasu, to w lasach elfów jest ona o wiele potężniejsza niż gdziekolwiek indziej. Po części wynika to z długowieczności tej rasy, dzięki której elfy mogą dogłębniej poznawać tajniki tej sztuki, lecz również wpływa na nią natura samej puszczy. Potężne Ľródła magii sprawiają, iż czary mogą osiągnąć moc, jakiej żaden mag mieszkający poza krajami elfów nie zdoła osiągnąć. Z tego też powodu w innych krainach każdy czar elfiego maga nie będzie się wiele różnił od tych, jakie potrafią rzucać magowie pozostałych ras, natomiast w obrębie rodzinnego lasu ich moc nie ma sobie równych.
Profesja magiczna jest rzeczą normalną i stosunkowo powszechną w elfim społeczeństwie. Niemal każdy elf miał jakąś styczność z magia, jeśli nie bezpośrednio studiując jej tajniki to często doświadczając jej działania.
W Minhiriath część obdarzonych talentem elfów nie decyduje się na poświecenie się zgłębianiu Wyższych Arkanów, czyli konkretnej Ścieżki Magii Prawdziwej. Jednak większość tych, którzy się na to zdecydowali zrzeszają tzw. Tor-Rhinn (Bractwa). Dwa największe z nich to Tor-Rhinn Anga (Bractwo żelaza) i Tor-Rhinn Runya (Bractwo płomienia).
Tor-Rhinn Runya są to magowie bojowi, najczęściej służący w oddziałach armii i poznający czary przydatne w walce.
Do Tor-Rhinn Anga należą magowie, którzy skupiają się na tworzeniu i poznawaniu natury magicznych przedmiotów. Często mają styczność ze sztuką kowalską lub też sami ją praktykują.
W Minhiriath istnieje również organizacja magiczna, której członkowie cieszą się stokroć większym szacunkiem niż każdy inny mag. Keleb-taith (Srebrny znak) jest to niewielka grupa złożona z najpotężniejszych Mistrzów Magii W Minhiriath. Można ich rozpoznać po tym, iż każdy przewiązuje swą szatę pasem ze srebrnej tkaniny.


Armia Minhiriath

W obecnych trudnych czasach, służba w armii jest zajęciem równie poważanym, co zgłębianie tajników magii i choć nie wszystkie elfy maja talent do władania bronią i dowodzenia wojskiem, to wiele z nich może się takimi talentami poszczycić i często wybierają one właśnie tą drogę swej przyszłej kariery.
W Minhiriath nie istnieje żadna akademia wojskowa, a nauczanie przyszłych żołnierzy i oficerów odbywa się na zasadzie pobierania nauk u mistrzów w wojennej sztuce.
Dawniej, armia opierała się na oddziałach przysyłanych z poszczególnych Domów, jednak po wojnach z Mortimerem, gdy wiele z elfich rodów zostało wybitych niemal co do jednego na polu bitwy, zreformowano dotychczasowa strukturę armii i zaczęto opierać się głównie na oddziałach Królewskich, wspomaganych przez pomniejsze, wyspecjalizowane oddziały z poszczególnych Domów.
W armii Minhiriath przeważa głównie piechota i łucznicy, liczne są oddziały lekkiej jazdy, a także zwiadowców. Wbrew pozorom, elfie wojsko posiada też oddziały ciężej uzbrojonej i opancerzonej jazdy oraz piechoty, lecz stanowią one mniejszą część armii.
Nad wszystkimi oddziałami swą piecze sprawują Strażnicy Miecza będący odpowiednikiem generała. Ta ranga nadawana jest tylko najlepszym wojownikom królestwa, którzy wielce zasłużyli się dla państwa i których umiejętności były sprawdzone już w wielu bitwach. Jak bardzo prestiżowy to tytuł może świadczyć to, iż liczba Strażników Miecza w Minhiriath nigdy nie przekroczyła ośmiu.



 

txt. Emilia Skirmuntt