Marchia Północna

Marchia Północna, zwana również Marchią Cesarską i Wolną Marchią obejmuje obszar ziem na północ od Ostrogrodu, pomiędzy Wzgórzami Umarłych, Taur nu wath i Rzeką Izerrą. Jest to w większości równinny obszar w niewielkim stopniu porośnięty lasami. Ze względu na wyjątkową urodzajność gleby głównym elementem krajobrazu są pola uprawne i wsie. Kraj w chwili obecnej jest podzielony politycznie ale zachowuje pewną spoistość gospodarczą i w jakiejś części polityczną. Marchia jest w chwili obecnej krainą bardzo mocno dotkniętą przez wojnę Cesarstwa z państwami zachodu. Większość małych zamków jest w ruinie, miasteczka i wsie są wyludnione, gdzieniegdzie straszą zgliszcza cesarskich fortów. Część południowa Marchii jest w stosunkowo lepszym stanie, jednak nadal jest to kraj mocno zniszczony. Jedynymi oazami względnego spokoju są dwa duże miasta Marchii. Stolicą Wolnej Marchii i siedzibą barona jest Aldrin. Natomiast głównym miastem zależnej od Ryvedden północy jest Ghoven, przekształcone przez Cesarstwo z wpół zrujnowanej osady w potężna bazę cesarskiej floty wojennej.


Klimat


Umiarkowany, normalne są tu ciepłe lata, łagodne zimy, dość duża ilość opadów i brak gwałtownych zmian pogodowych. Duża wilgoć powoduje częste i gęste mgły, nadające krajobrazowi trochę upiorny wygląd. Ziemia w Marchii jest zasadniczo żyzna z wyjątkiem okolic bagnistych, ale w obecnych czasach wiele pól zamieniło się w ugory.




Ludność



Po długiej wojnie, toczonych walkach i przemarszach wrogich wojsk struktura ludnościowa Marchii stała się bardzo niejednolita przy czym można wyróżnić trzy główne grupy. Pierwsza to ?starzy? mieszkańcy Marchii, przy czym przez starych rozumie się rodziny zamieszkałe na terenie państwa za panowania Korwina i wcześniej. To głównie wolni rolnicy, przemieszani z drobną szlachtą, żyjący najczęściej w dość izolowanych społecznościach i zajmujący się rolnictwem i łowiectwem.
Drugą grupę stanowią osadnicy cesarscy, przesiedlani tu w ramach zorganizowanego planu zaludnienia Marchii wiernymi poddanymi Cesarza. Mieszkają najczęściej w dobrze zorganizowanych osadach, lokowanych w grupach po kilka, kilkanaście w niewielkiej odległości. Zajmując z reguły najlepsze grunty, w szczególności w środkowej i południowej części krainy. Osady te względnie prosperują, przynajmniej na tle ich ?miejscowych? sąsiadów.
Trzecią grupą są wszelkiego rodzaju ?ludzie luźni? : dezerterzy, rozbójnicy, przestępcy, zbiegowie, awanturnicy i żebracy. Wojna spowodowała powstanie wielu okazji do ucieczki przez prawem i wielu ludzi wyrzuciła z domów i pozbawiła majątku. Niektóre regiony, szczególnie w okolicach podgórskich są prawie zupełnie kontrolowane przez zorganizowane grupy rozbójników i przemytników, a oficjalna władza nie specjalnie może cokolwiek na to poradzić.




Polityka



W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat sytuacja polityczna w Marchii była bardzo niestabilna, kraj był terenem walk Cesarstwa z Korwinem, a w późniejszych latach z Erykiem z Ryvedden, południe było narażone na ataki orków, a w niedostępnych górach i na bagnach powstały enklawy rebeliantów nie uznających władzy centralnej, ktokolwiek by jej nie sprawował.
W chwili obecnej Marchia jest zależna od Ryvedden i dzieli się na baronię Wolnej Marchii obejmującą część południową i rządzoną przez Eycka van Eerd, byłego legata cesarskiego oraz mającą niejasny status polityczny północ zarządzaną przez Vulfgarda, namiestnika Eryka z Ryvedden.
System polityczno-prawny w baronii jest, z drobnymi wyjątkami (w szczególności w tytulaturze) identyczny z systemem panującym w Cesarstwie, natomiast północ zarządzana jest doraźnymi dekretami i ze względu na ograniczone zasoby posiadane przez namiestnika jest w dużej mierze krajem bezprawia, gdzie rządzi siła, a sytuację pogarsza dodatkowo fakt iż na południe przeniosła się większość urzędników.


Kultura i obyczaje

Tak jak niejednolita jest struktura ludności Marchii, tak również niejednolita jest kultura i obyczaje tam panujące. Na terenach gdzie przeważają osadnicy dominująca jest kultura Cesarstwa, choć najczęściej występująca w bardziej plebejskiej odmianie, bez wyrafinowania łączonego z arystokracją imperium. Znaczącą różnicą jest bardziej tolerancyjne podejście do ras innych niż ludzie, choć niechęć do elfów nadal jest bardzo silna. Przytłaczająca większość osadników nadal praktykuje wiarę w Cesarza, przechodząc do porządku dziennego nad rozbieżnościami religii i sytuacji politycznej, co jednak w przyszłości może stanowić istotny problem dla barona. Sztuka i literatura rozwija się zgodnie z wzorcami przejętymi ze starej ojczyzny, jednak powoli coraz większe znaczenie mają dominujące na zachodzie wpływy hagryjskie.
Przeciwieństwem zorganizowanych i uporządkowanych osadników są starzy mieszkańcy Marchii, ludzie których obyczaje szybko dostosowały się do warunków w jakich przyszło im żyć. Nieufni, skłonni do przemocy, bardzo wysoko ceniący rodzinę i przyjaciół ale również okrutni i wiarołomni. Wędrowcy którzy znajdą gościnę poza głównymi szlakami, patrolowanymi przez straże, powinni bardzo uważać na swoich gospodarzy, inaczej mogą stracić nie tylko dobytek ale również życie. Często możnego pana od zwykłego zbója dzieli to że ma zamek i licznych zbrojnych. W najcięższym położeniu są chłopi, którzy zmienieni prawie w niewolników, pracują na roli oddając większą część plonów temu kto akurat rządzi okolicą. Jednak oni również nie przepuszczają okazji by wzbogacić się na nieostrożnych podróżnych lub odpłacić krwawo swojemu aktualnemu panu. Również w tym przypadku bardzo widoczne są różnice pomiędzy niestabilną północą a południem gdzie baron z pomocą surowego, wzorowanego na cesarskim prawa uspokaja sytuację w kraju.

txt. Łukasz "Lucky" Szozda & Michał Kłys