Hessia



Hessia jest najbardziej na zachód wysuniętym księstwem kontynentu. Od północy graniczy z Ezerią, od południa z Hagrią. Na wschodzie leży maleńka baronia Midmor oraz królestwo Ryvedden. Większość powierzchni Hessii pokrywają góry i wzgórza, niziny zajmują jedynie niewielki obszar państwa. Lwią część dochodu Hessia czerpie z wydobycia i sprzedaży soli. Uprawy owoców oraz hodowla owiec i bydła zapewniają księstwu samowystarczalność. Tajemnicą poliszynela jest, że sporą ilość złota do skarbu państwa wnoszą również korsarze, działający za cichym przyzwoleniem władającej Hessią króla Antaresa I. Korsarze Ci jednak ostatnio otrzymują tylko pozwolenie na atakowanie statków należących do Cesarstwa.
Państwo podzielone jest na trzy prowincje: Górską, Morską i Wschodnią, każda z nich zarządzona jest przez Protektora Prowincji.




Klimat



Na skutek przepływającego w pobliżu wybrzeża Hessii ciepłego prądu morskiego, klimat tego księstwa jest umiarkowany, z bardzo łagodnymi zimami w całym państwie, za wyjątkiem najwyższych partii gór, w których od wczesnej jesieni do późnej wiosny leży śnieg. Co kilkanaście lat niższe regiony państwa nawiedzają wiosenne powodzie.



Ludność



Uprawą i hodowlą zajmują się wolni chłopi. Oprócz rządzącego państwem władcy i Protektorów Prowincji, w księstwie mieszka spora ilość drobnej szlachty i mieszczaństwa. Osobną grupę społeczną tworzą żeglarze i ludzie utrzymujący się z morza.


Polityka



Król Arantes I objął władzę w 1214, po śmierci jego ojca ? księcia Itarella. Miał wtedy 16 lat. W roku 1217, z powodów nie do końca znanych jego zausznikom i dworowi, książę Antares ogłosił się królem. Lud zareagował umiarkowaną radością, szpiedzy państw ościennych wyraźnym osłupieniem, a dwór dość szybko przyzwyczaił się do oryginalnych pomysłów władcy. Młody król nie prowadzi prawie wcale polityki zagranicznej, ograniczając się do popierania koalicji antycesarskiej. W polityce wewnętrznej król podtrzymuje wizerunek opiekuna ludu, z rzadka interweniując w działania Protektorów Prowincji, gdy budzą one zbyt duże niepokoje społeczne. Poza tym król ? wciąż jeszcze młodzieniec ? raczej bawi się władzą niż rzeczywiście rządzi krajem. Król pojął za żonę Dalilah?e- księżniczkę z zamorskich krain, przywiezioną przez niego z jednej z morskich wypraw, której egzotyczna uroda budzi podziw, ale obce tu obyczaje budzą więcej niż niepokój.

Zawodowa armia Hessii jest niewielka, na wypadek większych konfliktów zwoływane jest pospolite ruszenie i zaciągane są oddziały najemne. Ostatnia próba wzięcia przez Hessię udziału w wojnie domowej w sąsiedniej Hagrii, w 1218 roku, zakończyła się dotkliwa klęską i rozbiciem korpusu ekspedycyjnego. Od tego czasu Hessia zachowuje militarną neutralność wobec wszystkich, a jej armia ogranicza się do musztry i ćwiczeń.

Natomiast inną sprawą jest flota. Państwa ościenne zaczęły doceniać korsarzy hessyjskich, którzy nie ułatwiają życia siłom cesarskim usiłującym podporządkować sobie również
morskie obszary kontynentu. Król Arantes I, zwany tez czasem Królem Żeglarzem, z wielkim upodobaniem rozbudowuje i modernizuje flotę, a także osobiście bierze udział w wyprawach morskich.