Krainy Południa

Wasza Miłość pozwoli, że przedstawię zarys sytuacji w południowych krainach naszego kontynentu. Są to ogólne informacje o państwach i rasach, które żyją w tym niezwykle różnorodnym rejonie.

Markland i Vorstendom

Markland to zbiorcza nazwa księstw – Mittelmarchu i Sudemarchu – położonych na terenach dawnej Marchii Północnej oraz dzielnicy senioralnej, obejmującej tereny wokół dawnej stolicy kraju, Aldrin. Na północ od nich położone jest państwo Zakonu Mieczników – Vorstendom, które początkowo było lennem Marklandu, później zaś wypowiedziało zależność lenną i stało się niezależnym księstwem.

Dowiedz się więcej o Marklandzie i Vorstendomie >>

Minhiriath

Po odłączeniu się Lith Brethilion (patrz: Lith Brethilion) ponad dwa i pół wieku temu, Minhiriath sięgało od Rzeki Księżycowej na północy po Rzekę Białych Kamieni na południu. Po okresie względnego spokoju, półtora wieku temu, Zieleń niespodziewanie wtargnęła do królestwa a las obrócił się przeciw swym dawnym mieszkańcom, zmuszając wielu z nich do opuszczenia swych siedzib a nawet szukania schronienia poza granicami puszczy. Jak do tej pory Zieleń opanowała niemal jedną czwartą królestwa, powoli i nieubłaganie rozcinając je z północy na południe. Elfy każdego dnia toczą walkę z bestiami Zieleni i za pomocą swej magii starają się powstrzymać rozrost niszczycielskiej, oszalałej natury.

Dowiedz się więcej o Minhiriath >>

Lith Brethilion

Dowiedz się więcej o Lith Brethilion z opisu znajdującego się w Ruinach Wschodu >>

Chmurny Szczyt

Chmurny Szczyt to krasnoludzkie państwo założone setki lat temu przez kolonistów z Kryształowej Twierdzy, stanowiące ważny i aktywny węzeł na szlakach handlowych łączących północ i południe kontynentu. Kraj jeszcze kilka lat temu był trawiony wojną domową, teraz jego mieszkańcy skupiają się na przywróceniu swojej ojczyzny do jej dawnej chwały. Znane jest jako kraina nowych szans – nowe możliwości przyciągają imigrantów, a także wygnańców z innych państw, którzy postanowili rozpocząć swoje życie od nowa. Stąd Chmurny Szczyt staje się tyglem narodów, kotłem, w którym przenikają się przeróżne kultury.

Dowiedz się więcej na temat Chmurnego Szczytu >>

Chatelien

Kraj ten, zwany też przez Alrabijczyków Watan-El-Kasr (Ziemią Zamków) to państwo położone między Chmurnym Szczytem a ziemiami Sal-Sabilu. W żyłach dużej części mieszkańców, płynie krew dawnych Hagryjczyków. To niezależny, bitny lud, który niejednokrotnie w historii odpierał najazdy Chmurnego Szczytu, orków i Alrabijczyków. Obecnie relacje między Chatelien i krajami Sal-Sabilu ustabilizowały się i uważa się te ziemie za przedmurze ludzkich królestw. Niewielka powierzchnia usiana jest zamkami i warownymi basztami. Górskich przełęczy strzegą twierdze – dotychczas wszelkie próby inwazji traciły na nich impet. Władzę sprawuje tu Rada Kasztelanów.

Dowiedz się więcej na temat Chatelien >>

Królestwa Sal-Sabil

Tę zbiorczą nazwę (oznaczającą „Rajski Strumień”) nadali Alrabijczycy swym trzem dawnym koloniom – Dar Aftab, Balad Saif i Balad Dahab – zajmującym ziemie wzdłuż wybrzeża Morza Rdzawego. Obecnie są one wszystkim, co pozostało z pochłoniętego przez Piasek imperium Al-Rabiji. Uchodźcy przywieźli ze sobą zupełnie odmienną, egzotyczną kulturę i obyczaje, a także własną religię, zupełnie obcą dla mieszkańców tej części kontynentu.

Dowiedz się więcej na temat królestw Sal-Sabil >>

Góry Algor

Ośnieżony, nawet latem, masyw Gór Algor stanowi naturalną barierę pomiędzy trzema głównymi rejonami znanego kontynentu. Główny szlak handlowy między Krainami Południa a Ruinami Wschodu przechodzi przez Przełęcz Wichrów, udzielającą Markland od leżących na północny-wschód Wolnych Miast. Górskie szlaki przemierzają czasem dobrze uzbrojone i wyekwipowane karawany, lecz podróż trwa długo i jest trudna i niebezpieczna. Wielu nieostrożnych śmiałków znalazło tu śmierć z rąk zbójców, wyrzutków, bestii lub po prostu z głodu, zimna i wyczerpania.

Pokruszone Granie

Królestwa Sal-Sabilu oddzielają od Orczych Stepów Pokruszone Granie i ciągnący się na wschód od nich niegościnny pas piaszczysto-kamienistej pustyni, zamieszkiwane przez nomadów. Na tych obszarach można trafić zarówno na przyjazne plemiona, jak i rozbójników, którzy bez skrupułów poderżną gardło napotkanemu podróżnemu. Różnice w stylu życia i podejściu do tradycji sprawiają, że ludzie nadmorskich miast i ludzie pustyni darzą się nawzajem pogardą. Jedni widzą w drugich barbarzyńców i dzikusów, ci drudzy zaś uważają pierwszych za słabeuszy, którzy porzucili tradycyjny tryb życia.

Góry Ciszy

Strzeliste, pokryte wiecznym śniegiem i lodem szczyty Gór Ciszy, stanowią nieprzebytą, wschodnią granicę kontynentu. Wschodnie zbocza tego olbrzymiego górskiego łańcucha opadają stromymi, skalnymi ścianami wprost do zimnego, bezimiennego morza. Zachodnie zbocza są łagodniejsze i bardziej zalesione, dają także początek licznym strumieniom i dwóm olbrzymim rzekom, pomiędzy którymi leży leśne królestwo Minhiriath. Elfy nazywają te góry Ered Dain i to właśnie u ich podnóża, w jednej z górskich dolin, położona jest ich stolica, piękne Lómeneth, najstarsze z elfich miast tego świata.

Zatoka Lewiatanów

Zatoka Lewiatanów, oddzielająca Ziemie Północy od Krain Południa, to wbrew nazwie bardziej morze śródlądowe, jedynie z rzadka nękane przez sztormy i burze. Jego ciepłe wody co kilkanaście lat stanowią miejsce migracji dla olbrzymich, morskich stworzeń, zwanych lewiatanami, przybywających tu z otwartego morza na zachodzie.

Jednak przede wszystkim Zatokę Lewiatanów oplata istna sieć morskich szlaków handlowych. Tu knarry z Ezerige, ominąwszy owiane złą sławą Zęby Lotana, wiozą miód, wełnę, futra i smołę do portów Krain Południa i Królestwa Errain. Mijają się z wyładowanymi żywnością pękatymi kogami z Marklandu i galerami z Królestw Sal-Sabil, niosącymi na swych pokładach luksusowe towary – sukna, przyprawy i srebro z Pokruszonych Grani. Naturalnie, przewożone tędy dobra kuszą także śmiałych morskich rabusiów. Co jakiś czas wojenne korabie Pomorców czy drakkary z Zachodnich Fiordów lub nawet samowolnych jarlów z Ezerige, dopuszczają się łupieżczych napaści na statki lub przybrzeżne osady, w czym sekundują im także alrabijscy korsarze, opłacani ponoć przez emira z Balad Saif.

Jednak ani piraci, ani lokalne wojny nie są w stanie wstrzymać żeglugi w Zatoce Lewiatanów, stanowiącej najszybszą i, wbrew pozorom najbezpieczniejszą drogę, łączącą Północ z Południem kontynentu.

Orcze Stepy

Te rozległe, trawiaste równiny były niegdyś domem dla licznych orczych plemion, które co pewien czas gromadziły się w wielkie hordy, najeżdżające ziemie swych sąsiadów. Dziś, po latach bratobójczych, krwawych starć, gdy tajemniczy obłęd zwany Szaleństwem Duchów nadal przetacza się przez step, plemiona są mniej liczne i nie stanową już takiego zagrożenia dla krain ościennych. Mieszkający tu orkowie stali się bardziej nomadyczni a poszczególne plemiona izolują się od siebie, na własną rękę polując, hodując bydło lub walcząc z olbrzymimi bestiami, pustoszącymi niekiedy ich prymitywne osady. Orkowie nie zatracili jednak swej wojowniczej natury – łupieżcze wyprawy na tereny innych plemion lub krain ościennych stanowią pewien rodzaj tradycji a zbrojne rajzy zapuszczają się na tereny Chmurnego Szczytu i Sudemarchu a także pogranicza Minhiriath i pogórza Pokruszonych Grani.

Dowiedz się więcej na temat Orczych Stepów >>

TOP