1209

Dom Lodowego Ostrza, tradycyjnie niechętny ludziom pozwala sobie na coraz bardziej jawne wypowiedzi antyludzkie, czym zyskuje sobie poparcie kilku Domów niższych. W związku z tym Dom Burzy ? tradycyjnie bliżej związany ze swoimi ludzkimi krewniakami(Klanem McAlagos) wchodzi w konflikt Domem Lodowego Ostrza. Dom Burzy, jako Dom niski ma słabszą pozycję toteż gromadzi wokół siebie inne rody, które mogłyby go poprzeć.
Podczas bitwy na morzu Mgieł zostają zatopione dwa elfie okręty Domu Smutku.

1210

Konflikt pomiędzy Domami przybiera na sile. Jeden z członków niższego Domu sprzymierzonego z Domem Lodowego Ostrza, Vartan z Domu Czarnej Róży wyzywa na pojedynek przebywającego w stolicy ludzkiego (15-letniego) członka Domu Burzy, Breandana. Wyzwany stanął do walki i poniósł śmierć. W odpowiedzi na to Elenaril z Domu Burzy, znany ze swoich umiejętności szermierczych, rzucił wyzwanie Vartanowi z Domu Czarnej Róży. Mimo, że Vartan był gotowy stanąć do walki, na skutek interwencji Mówcy Wysokiej Rady Domu Lodowego Ostrza (Rhiwila) do pojedynku nie doszło.

1212

Dzięki wysiłkom elfich dyplomatów ? zwolenników porozumienia pomiędzy lasami Minhiriath i Taur-nu-Wath nawiązują oficjalne kontakty dyplomatyczne.

1213

Riannathel z Domu Cierni udaje się do Minhiriath z misją dyplomatyczną. Jest ona związana z inicjatywą przedstawicieli kilku Domów, którzy zażądali pojedynków jako rozwiązania dawnej waśni honorowej z czasów Rozłamu. Królowa Inelaya, postanowiła uprzedzić o tym sojusznika. Inicjatywę przejęła para królewska Minhiriath. Całą odpowiedzialność za tę honorową waśń wziął na siebie Dom Przysięgi. To właśnie ten Dom trzymał straż w Sali Tronowej w czasie wydarzeń, jakie doprowadziły do Rozłamu. Na żądanie przybyłych z Taur-nu-Wath elfów Dom Przysięgi przyjął wyzwanie na honorowe pojedynki, do których doszło na zachodnich obrzeżach Minhiriath.

1216

Najstarsza córka Inelayi, Eolin udaje się na rokowania z Rav?tilvaenem na temat niepokojów w Hagrii.

1217

Deszcz meteorytów, który nawiedził kontynent, szczęśliwie ominął Las Okryty Cieniem. Największe głazy spadały na wschód i południowy wschód od Taur-Nu-Wath. W Môr Imlad, stolicy Taur-nu-Wath pojawiają się plotki na temat planowanego ślubu Eolin z młodym elfem, Cahailem z Domu Burzy. Eolin ogłasza, że choć łączy ich uczucie, to nie planują na razie małżeństwa..

1218

Grupa awanturników z Wolnego Miasta okrada stare elfie grobowce sprzed czasów Armageddonu w pobliżu Przełęczy Umarłych. W kilka miesięcy później, uwolnione duchy zaczynają atakować podróżnych i terroryzować okolicę.

1219

Szaman wioski Orków mieszkających w pobliżu Przełęczy Umarłych przyzywa orcze duchy przodków żeby poradzić sobie z upiorami. Dochodzi do bitwy pomiędzy duchami przy przełęczy, na styku Krainy Umarłych i świata materialnego. Przez trzy dni i trzy noce nad okolicą szaleje magiczna burza - niebo przybiera barwę czerwieni, a na ziemię spada deszcz ognia i kamieni. Na parę miesięcy udaje się zaprowadzić spokój. Niestety tylko na parę miesięcy.

1220

W pobliżu Przełęczy Umarłych pojawia się dużo więcej niż dotychczas potworów. Okolica staje się wyjątkowo niebezpieczna. Potwory docierają nawet do granicy samego lasu.

1221

Dom Burzy wysyła grupę wytrawnych łowców, żeby znaleźć i usunąć przyczynę tego dziwnego zjawiska.

1222

Do stolicy dociera wieść, że Cahail z Domu Burzy zginął podczas walki z potworami na granicy Przełęczy Umarłych i Północnej Puszczy. Eolin na parę miesięcy opuszcza Môr Imlad i udaje się do siedziby Domu Mgieł, Przystani Szarego Poranka (Lond Mithren?auro). Od tego czasu jej stroje zawsze przyozdabia czerwona szarfa ? znak żałoby.

1223

W Môr Imlad napadnięty i zraniony zostaje Mówca Domu Czarnej Róży w Niskiej Radzie ? Danail. Choć ranny i osłabiony dociera do siedziby swojego Domu, gdzie powoli powraca do zdrowia. W tym czasie w mieście trwają poszukiwania sprawcy, który ujawnia się dobrowolnie następnego poranka. Jest to Elanor z Domu Pająka, która po tym jak przyznała się do swojego występku, oświadczyła, że pomimo chwilowego wyzdrowienia Danaila czeka niechybna śmierć. Jej ostrze było bowiem nasączone trucizną o przedłużonym działaniu. Istnieje jednak odtrutka, którą Elanor obiecała zdradzić pod pewnymi warunkami. Danail podczas jej procesu ma publicznie przyznać się do niesłusznego oskarżenia jej siostry o udział w zamachu na Królową i doprowadzenia w ten sposób do jej zguby. Dodatkowo Elanor zażądała, aby Dom Czarnej Róży przyznał się do wmanipulowania Domu Pająka w ten zamach jedynie dla własnych korzyści. Po kilku miesiącach cierpiący straszliwe męki Danail przyznaje, że za jego sprawą niesłusznie oskarżono siostrę Elanor. Po tym wystąpieniu dostaje odtrutkę i wraca do siedziby Domu Czarnej Róży. Nowym Mówcą Niskiej Rady z ramienia Domu Czarnej Róży zostaje Tharwen. Dom Pająka zostaje oczyszczony z zarzutów udziału w zamachu na Inelayę. Elanor zostaje skazana na wygnanie..

1225

Rozmowy dyplomatyczne pomiędzy krasnoludami, elfami i ludźmi z zachodu skutkują podpisaniem sojuszu militarnego i planem wielkiej ofensywy. Zgodnie z tą umową ludzcy sojusznicy atakują Marchię Północną. Anarfin, Strażnik Miecza z Domu Lodowego Ostrza wyznaczony przez Wysoką Radę na Tarczę Wschodu wyprowadza z Puszczy elfie oddziały. Wśród nich są dwie doborowe jednostki: Szepczący Strumień i oddział Milczących Tarcza Wschodu atakuje z flanki cesarskie wojska, co zmusza je do walki na dwa fronty.

1226

Wojna z Cesarstwem okazuje się być dłuższa niż przypuszczano. W kwietniu Anarfin dołącza do armii krasnoludów wspieranej przez licznych orczych i ludzkich najemników, która uderza na Prowincję Cesarską z północnego zachodu, rozbijając prawe skrzydło cesarskiej armii. Legiony zaczynają w pośpiechu wycofywać się w kierunku twierdzy Sudmar. Jednostki weteranów w krwawych walkach przebijają się, jednak oddziały złożone ze świeżego żołnierza wpadają w panikę, co kończy się często wybiciem ich do nogi.
Elfia armia bez litości pali i wyrzyna napotkane ludzkie osady dochodząc wreszcie do linii cesarskich twierdz. Zima przerywa kampanię.
W jednej z zatok na północnym wybrzeżu odkryte zostają okręty Domu Smutku. Puste.

1227

Na wiosnę sojusznicy kontynuują atak, jednak nowy cesarski dowódca Wilhelm van Vieck, fanatyczny wróg elfów zwany ?Krwawym szponem? reorganizuje pozostałe mu siły cesarskie w Prowincji i pomimo braku posiłków stawia zacięty opór wygrywając wiele małych potyczek. Jego armia zostaje jednak unicestwiona pod Sudmar gdzie w pojedynczej bitwie ścierają się główne siły obu stron. Po trzydniowych walkach resztki armii cesarskiej ze stratami ponad dwóch trzecich liczby wojsk uciekają na zachód. Dowódcy zwycięzców nie maja jednak siły na ściganie niedobitków i chcą dać odpocząc swoim wyczerpanym wojskom. Rozpoczynają oblężenie wszystkich obsadzonych jeszcze cesarskich twierdz w prowincji. Na początku jesieni, upada ostatnia z nich, wielka twierdza Sudmar. Elfy nie biorą jeńców. Krasnoludy i ludzcy najemnicy opuszczają sojusz. Anarfin także wyprowadza swoje oddziały, jednak zatrzymuje je za murami twierdzy.