1208

Wojna na północy Minhiriath przybiera charakter wojny pozycyjnej. Żadna ze stron nie ma dość sił, żeby przełamać linie obronne drugiej. Co jakiś czas dochodzi do sporadycznych, niewielkich starć mających raczej charakter rozpoznania wrogich wojsk, niż prawdziwej ofensywy.

1209

Wśród elfów stają się coraz bardziej widoczne różnice pomiędzy starszymi elfami, a pokoleniem, które urodziło się i wychowało w czasach wojny. Wśród młodych elfów coraz więcej jest takich, które walki z Cesarstwem nie postrzegają jako walki z konkretnym ludzkim państwem ale jako walkę z ludźmi jako rasą. Postrzegają ich jako nie przebudzonych i tak traktują. Coraz liczniejsi są zwolennicy idei propagowanych przez dom Ważki. Zyskuje też na znaczeniu osoba Hildorna- elfa będącego kiedyś Pierwszym Mieczem Domu Ważki. Wiele młodych elfów widzi w nim niedoścignionego idola podziwiając jego legendarne umiejętności walki. Chociaż wiedzą, że dopuszczając się samowolnego ataku na ludzi i rzezi bezbronnych złamał najświętsze prawa, w porywczości która doprowadziła do jego upadku widzą przejaw siły,namiętności i gniewu - cech, które uważają za niezbędne w obecnych czasach. Przemieszanie się idei propagowanych przez Dom Ważki i osoby Hildorna sprawia, że niespodziewanie postać porywczego wodza staje się symbolem walki o wolność. Patriotyzm, który prezentują młode elfy coraz bliższy jest rasizmowi.
Pośród zwolenników tych idei staje się popularny srebrny symbol miecza, noszony w charakterze ozdoby. Nazywają go Nimruth czyli Biały Gniew, takie miano nosił miecz syna Hildorna ? Hilvaena, który walczył nim na wojnie z Cesarstwem i dokonał wielu bohaterskich czynów. Tak też wkrótce zaczyna się nazywać ich frakcję.

1210

Dwa elfie Domy zaangażowane w politykę zaczynają ze sobą coraz mocniej konkurować. Jest to Dom Srebrnych Liści i Dom Sokolego Szponu. Po hańbie jakiej doznał Dom Sokolego Szponu ze strony ich własnej ambasador, ich miejsce w Wysokiej Radzie zajął Dom Srebrnych Liści. Od tego czasu Dom Sokolego Szponu cały czas stara się odzyskać utraconą pozycję . Konkurencja pomiędzy obydwoma Domami powoli zaczyna nabierać coraz agresywniejszego charakteru, jednak nigdy nie wykracza poza ataki słowne.

1212

Dzięki wysiłkom elfich dyplomatów ? zwolenników porozumienia pomiędzy lasami - Minhiriath i Taur-nu-Wath nawiązują oficjalne kontakty dyplomatyczne. W korpusie dyplomatycznym wysłanym do Północnej Puszczy była córka władców Minhiriath- księżniczka Saelinn . Na prywatnej audiencji odwiedziła ona Ravaela z Domu Lodowego Ostrza,..

1213

Riannathel z Domu Cierni udaje się do Minhiriath z misją dyplomatyczną. Jest ona związana z inicjatywą przedstawicieli kilku Domów, którzy zażądali pojedynków jako rozwiązania dawnej waśni honorowej z czasów Rozłamu. Królowa Inelaya, postanowiła uprzedzić o tym sojusznika. Inicjatywę przejęła para królewska Minhiriath. Całą odpowiedzialność za tę honorową waśń wziął na siebie Dom Przysięgi. To właśnie ten Dom trzymał straż w Sali Tronowej w czasie wydarzeń, jakie doprowadziły do Rozłamu. Na żądanie przybyłych z Taur-nu-Wath elfów Dom Przysięgi przyjął wyzwanie na honorowe pojedynki, do których doszło na zachodnich obrzeżach Minhiriath.

1214

Po wydarzeniach związanych z pojedynkami w Niskiej Radzie Minhiriath dochodzi do gwałtownej dyskusji.
Na terenach Domu Złotego Dębu, do tej pory jedynego który gościł ludzi przybywających do lasu, dochodzi do dość ostrej kłótni pomiędzy częścią goszczących tam ludzi z karawany kupieckiej, a synem głowy Domu. W wyniku tego młody elf zostaje ciężko ranny, a jeden z kupców ginie. Po głosach oburzenia jakie odezwały się w lesie, władcy postanawiają całkowicie zamknąć granice lasu dla ludzkich gości. Od tej pory ludzie nie są już nawet przyjmowani przez Dom Złotego Dębu.

1217

Deszcz meteorytów wyrządza w Minhiriath umiarkowane straty.

1218
Frakcja Nimruth zdobywa w elfim państwie istotną pozycję. Szczególnie w armii posiada licznych zwolenników, nie wyłączając wysoko postawionych oficerów. Potrafią oni w niektórych przypadkach nawet zignorować rozkazy głównego dowództwa i podejmować samodzielne działania ?dla dobra elfiej rasy?. W końcu dochodzi do tragedii. Ścigając, wbrew rozkazom, odparte wojska cesarskie, elfy trafiają na wysłane pokonanym posiłki. Bitwa ze świeżymi oddziałami, w tym przysłanym na front I Legionem, kończy się dla żołnierzy Minhiriath straszliwą klęską.

1219
Dowódcy wprowadzają ostrzejszą dyscyplinę w oddziałach. Nieposłusznych rozkazom członków Nimruth wysyłają na tereny Marchii Brzóz, gdzie toczą się najcięższe walki.

1220
Księżniczka Saelinn jedzie na front chcąc osobiście uczestniczyć w walkach. W pierwszej większej bitwie w jakiej bierze udział, nierozsądnie szarżuje wraz ze swoją strażą przyboczną, wprost na zwartą formację ciężkiej piechoty. Cały oddział ginie, a księżniczka bardzo ciężko raniona traci oko. Zostaje ewakuowana z pola walki i przewieziona do stolicy w stanie bliskim śmierci. Przeżywa jednak, ale zawdzięczając to tylko dużej dozie szczęścia i magii swojej matki. Królowa zajmując się córką, była zmuszona zaprzestać jednak na pewien czas rytuałów ochronnych rzucanych na północno-zachodnią część lasu.. Obrona tego terenu, do czasu ponownego rzucenia czarów ochronnych, kosztuje Minhiriath wiele elfich istnień.

1221
Elfy z Minhiriath rozpoczynają rozmowy dyplomatyczne z Krasnoludami w Chmurnym Szczycie.

1222
Dochodzi do jednego z najpotężniejszych starć magicznych tego etapu wojny, pomiędzy Cesarstwem, a Minhiriath. Wpływa ono znacznie na sferę magiczną, z której czerpali magowie Prawdy i Poznania. Praktykujący tę szkołę magii, na wiele miesięcy utracili swe zdolności z nią związane i dopiero po dłuższym czasie, mogli znowu zacząć czerpać z jej źródeł. Nigdy już jednak nie powróciły one do swej dawnej siły.

1225
Informacje wywiadu pozwalają elfom z Minhiriath przewidzieć termin nowej wielkiej ofensywy wojsk cesarskich i przygotowac pułapkę. Do pewnego momentu wszystko idzie zgodnie z planem i legiony są wciągane w wielką zasadzkę. Jednak sama przewaga liczebna wojsk Cesarstwa, które rzuciło do walki największe siły podczas tej wojny, nie pozwala zamknąc pułapki, a atakujący powoli wykrwawiając się nadal walczą. Rzucone do boju odwody elfów podczas wielkiej bitwy w Lesie Martwej Wierzby pozwalają odepchnąć i zmusić do odwrotu legiony, nie udaje się ich jednak okrążyć i rozbić. Tym niemniej danina krwi żołnierzy cesarskich jest tak wielka że Cesarstwo na długo musi zaprzestac jakichkolwiek ataków. Czas spokoju Minhiriath wykorzystuje na przygotowanie operacji zaczepnej. Rozmowy dyplomatyczne pomiędzy krasnoludami a elfami z Minhiriath skutkują podpisaniem sojuszu militarnego i planem wielkiej kontrofensywy. Porozumiawszy się wcześniej z państwami Zachodu i krasnoludami, elfy rozpoczynają wielką operację wojskową, do której poprzedni manewr był tylko preludium. Ludzcy sojusznicy atakują Marchię Północną, elfy i krasnoludy przygotowuja decydujące uderzenie na następną wiosnę.

1226
W kwietniu armia krasnoludów wspierana przez licznych orczych i ludzkich najemników uderza na Prowincję Cesarską z północnego zachodu, rozbijając prawe skrzydło cesarskiej armii. Jednocześnie elfy atakują na terenie Marchii Brzóz grożąc całej armii wroga okrążeniem. Legiony zaczynają w pośpiechu wycofywac się w kierunku twierdzy Sudmar. Jednostki weteranów w krwawych walkach przebijają się, jednak oddziały złożone ze świeżego żołnierza wpadają w panikę, co kończy się często wybiciem ich do nogi.
Elfia armia bez litości pali i wyrzyna napotkane ludzkie osady dochodząc wreszcie do linii cesarskich twierdz. Zima przerywa kampanię.

1227
Na wiosnę sojusznicy kontynuują atak, jednak nowy cesarski dowódca Wilhelm van Vieck, fanatyczny wróg elfów zwany ?Krwawym szponem? reorganizuje pozostałe mu siły cesarskie w Prowincji i pomimo braku posiłków stawia zacięty opór wygrywając wiele małych potyczek. Jego armia zostaje jednak unicestwiona pod Sudmar gdzie w pojedynczej bitwie ścierają się główne siły obu stron. Po trzydniowych walkach resztki armii cesarskiej ze stratami ponad dwóch trzecich liczby wojsk uciekają na zachód. Dowódcy zwycięzców nie maja jednak siły na ściganie niedobitków i chcą dać odpocząc swoim wyczerpanym wojskom. Rozpoczynają oblężenie wszystkich obsadzonych jeszcze cesarskich twierdz w prowincji. Na początku jesieni, upada ostatnia z nich, wielka twierdza Sudmar. Podobnie jak w poprzednich starciach, elfy nie biorą jeńców. Pozostają jedynie ruiny, porośnięte młodymi brzozami. Krasnoludy i ludzcy najemnicy opuszczają sojusz. Nie mając ani sił ani bezpośredniej potrzeby dalszego ataku, wyczerpana stratami i błękitną zarazą elfia armia wraca do domu.