Posłuchajcie, co zdarzyło się ostatnimi laty, z opowieści po gościńcach pozbieranych:

W połowie roku 1204 w Randers odbył się uroczysty pogrzeb Korwina Malagera. Przybyło wielu znamienitych gości. Przedstawiciele Państw Zachodu wykorzystali tę sposobność do przeprowadzenia licznych narad i spotkań. Rozważano także sprawy sukcesji rodu Malagerów. W tym temacie dostojni nie doszli najwyraźniej do porozumienia, szczególnie, iż główny pretendent, książę Duncan Malager, przepadł jak kamień w wodę. Wnet goście rozjechali się do swoich domów. Niedługo później na tronie Randers zasiadł nikomu nieznany Rodryk z Wolnego Miasta, podobno usynowiony przez Korwina. Yvonell Malager zarzuca nowemu królowi oszustwo i morderstwo króla. Twierdzi przy tym, że to jej należy się tron. Dokumenty przedstawione przez Rodryka były jednak bez zarzutu; nie zważając na pomówienia, łaskawie przyjął on ludzkie, elfie, a także orcze poselstwa z gratulacjami.

W tych latach Hagria pozostaje w oczach ludzi jedynym krajem wolnym od wpływów Cesarstwa. Władze za wszelką cenę próbują ograniczyć napływ imigrantów, szczególnie z zajętych przez wojska Erspana ziem. Jesienią roku 1204 do tamtejszych sądów wpływają akty oskarżenia przeciwko przybyszom z dawnej Marchii. Zarzuty - założenie tajnej organizacji zbrojnej oraz kontakty z "elfimi szpiegami". Zgodnie z prawem tego kraju są to przestępstwa przeciw państwu i jako takie podlegają surowej karze. Część z nowoprzybyłych w tej sytuacji zdecydowała się szukać schronienia na stepach Chanatu, które przez ostatnie kilkanaście lat pokoju rozwijały się dynamicznie.

Późną jesienią, podczas uroczystości państwowych w stolicy Cesarstwa, Erspan XVII ukazuje się w nowej ceremonialnej Masce. Podobno zawiera ona tym razem przetopioną koronę Ludwika Malagera. Wojska cesarskie utrzymują postanowienia traktatu, wycofując się pięćdziesiąt mil na północ od Rzeki Księżycowej. Wczesną zimą część oddziałów przerzucona zostaje na wschód od Gór Algor. Fort na Czarnym Wzgórzu pozostaje opuszczony.

Na południu dużo mówi się o krasnoludach. Wykupują one stopniowo coraz więcej kopalni wzdłuż Rzeki Księżycowej. Widziano ich także w S?dehalt; liczna grupa przez tydzień pozostawała w tamtejszej karczmie. Podobno podsłuchano rozmowę na temat przejęcia okolicznych złóż.

Zaraz po Nowym Roku 1205 cały świat obiega wieść o ciemnych mocach szalejących w Randers. Ginie kilkanaście niemowląt, potomków znaczniejszych rodów. Rada Królewska wzywa do walki z nieumarłymi, którzy mieli się pojawić na północy kraju. Yvonell twierdzi, że to wynik klątwy, która spadła na królestwo, gdy władza została bezprawnie przejęta przez mordercę - Rodryka z Wolnego Miasta.

Parę tygodni później na granicy Taur-nu-Wath w ciągu jednej nocy staje w płomieniach kilkanaście warowni cesarskich. Natychmiastowy kontratak sił Cesarstwa zostaje szybko zatrzymany, co wzbudza powszechne zdziwienie i niezadowolenie w Mieście Mieczy. Wieści głoszą o nowym, radykalnym odłamie elfów, który chce za wszelką cenę zadać straty Cesarzowi. Mówi się także, że doszło do walk między samymi elfami. Podobno poselstwo z Minhiriath podążające do Północnej Puszczy zostało zaatakowane przez swoich pobratymców... Schowaj miecz, panie elfie, ja tu jeno plotki zasłyszane powtarzam... Ambasador zginął od strzał atakujących, a reszta jego ludzi pośpiesznie wycofała się na południe.

Wczesną wiosną w Hagrii można było obaczyć finał głośnego procesu. Kilkoro spośród znaczniejszej szlachty zostało skazanych za współpracę z elfimi wywrotowcami. Wśród nich była także sama Klara Averah, Mistrzyni Magii. Udowodniono im zdradę stanu i spisek przeciw władzy. Wyrok - banicja.

Latem w Aldrin pojawił się znany generał cesarski, Tytus Malleolus. Jest to pierwszy jego pobyt na tych terenach od czasów, gdy wiele lat temu zaprowadzał porządek na ziemiach odzyskanych od buntownika Falkirka. W imieniu Cesarza przejmuje stanowisko zarządcy ziem byłej Marchii z przyległościami. Ogłosił przy tym, że klęska pod Taur-nu-Wath zostanie szybko pomszczona. Ktoś także słyszał jego słowa, że ceną za spokój w Terrain były olbrzymie straty wśród wojsk tam stacjonujących, i takie kraje należy potraktować "w inny sposób".

Również latem Chanat rozpoczął budowę sieci warowni na granicy Południowego Pustkowia. Wbrew zapewnieniom o pokojowych zamiarach ludzie powiadają, że szykuje się on do wojny. Poselstwo Chanatu zostaje przyjęte w Chmurnym Szczycie na tajemniczych rokowaniach. Karawany ze stepów południa skupują z rynku wielkie ilości żelaza.

Jesień roku 1205 minęła bez wydarzeń, jedynie młody Eryk VI, władca Ryvedden, zwrócił się z propozycją mediacji między nowym królem Randers Rodrykiem z Wolnego Miasta a Yvonell Malager. Mówi się, że dawniej Yvonell odrzuciła propozycję małżeństwa władcy Ryvedden.

W Nowy Rok 1206 nad Lasem w pobliżu S?dehalt pojawiła się łuna. Następnego dnia myśliwi przynieśli wieść, że jakiś zbrojny oddział wyrżnął w pień mieszkańców Osady i spalił miejsce do szczętu. Sprawców nigdy nie odnaleziono.

Mimo braku zagrożenia zewnętrznego, S?dehalt powoli opustoszało. Wojska Malagerów wycofały się do Duscard, pozostawiając miasto bez obrony. W tej sytuacji książę Tinvallir mianował namiestnika, rozkazując mu przywrócić świetność temu miejscu. Ten rozpaczliwie starał się zachęcić ludzi do osiedlania się na tym terenie. W końcu zdecydował się przenieść miasto na tereny "wolne od wszelkiego plugastwa", nadając mu miano Nowego S?dehalt. Jednak dopiero po utajnionych rokowaniach z krasnoludami na ziemie dawnego Ostrogrodu przybywa fala ludzkich osadników z terenów dawnej Marchii. Miasto zaczyna się rozwijać.

Na terenach Cesarstwa formuje się XVII Legion Ochotniczy, który rusza na Minhiriath. W krwawej bitwie, rozstrzygniętej przez atak orków z klanu Czarnego Słońca, elfy ponoszą sromotną klęskę. Cesarskim wojskom udaje się wykarczować kolejny kawał puszczy. Na zdobytych ziemiach poświęcony zostaje szereg świątyń ku czci Monolitu. Znowu słychać plotki o niezgodzie wśród elfów; podobno Minhiriath oskarża Taur-nu-Wath o niedotrzymanie obietnicy i brak reakcji na ruchy wojsk cesarskich.

Niedługo potem Rada Miasta Duscard uznaje Yvonell za niezdolną do sprawowania władzy nad miastem. Księżna miała postradać zmysły w następstwie "tragicznych zdarzeń, jakie zaszły ostatnio". Niedługo później zaskoczona Yvonell dostaje wiadomość o śmierci swojego syna, księcia Tinvallira, który zginął podczas bitwy w puszczy Minhiriath. Rada miasta Duscard decyduje się na tymczasowe odsunięcie księżnej od władzy i powołanie na jej miejsce młodego regenta Marcusa van Vijksberg, syna kupca.

Widmowy okręt z Puszczy Chador widziano na Rzece Księżycowej.