Cesarstwo

1207
Wojna z elfami traktowana do tej pory jako domena kilku najbliższych zachodowi prowincji zostaje ogłoszona we wszystkich świątyniach jako święty konflikt dobra ze złem, do którego wszyscy obywatele mają się włączyć. Ogłoszono, że odtąd będzie prowadzona wszystkimi metodami, zarówno gospodarczymi jak i militarnymi, a większe ośrodki rzemiosła i handlu nastawione zostają na produkcje na rzecz armii..

1208

Skupione niemal całkowicie na walce z elfami Cesarstwo zaniedbuje front w Terrain i oddaje resztę jego terytorium klanom, przerzucając siły do walki z Minhiriath.

1211

Wybucha bunt w północnych prowincjach cesarstwa przeciwko władzy lokalnych urzędników. Buntownicy wnoszą petycję do Cesarza z prośbą o wprowadzenie zaostrzonych praw przeciwko "szpiegom, zdrajcom i wichrzycielom". Dziwnym trafem cesarski kontrwywiad w tym samym czasie wykrywa siatkę szpiegów wśród arystokratów. Wśród ludu zdobywa popularność rzeźnik z Verkenwald, Arnold DeGroot. Przez kilka miesięcy wędruje po kraju nawołując do czujności i podburzając plebs przeciwko arystokratom, wśród których widzi licznych zdrajców i szpiegów. Gdy dociera do Miasta Mieczy Cesarz obdarza go godnością "legata ludu", który na jego osobiste polecenie ma strzec Imperium przed wrogami wewnętrznymi.

1212

Arnold rozpętuje w cesarstwie kampanię terroru skierowaną głównie przeciwko starym rodom szlacheckim.

1213

Kampania terroru trwa i obejmuje całe cesarstwo. Samosądy pochłaniają setki ofiar. Arnold w połowie roku ginie zabity w zasadzce przez młodego szlachcica mszczącego się za śmierć rodziców. Powoduje to oficjalne i państwowe śledztwo przeciwko "mordercom cesarskiego legata i ich wszystkich pomocnikom oraz sympatykom". Cesarskie trybunały wydają liczne wyroki śmierci i konfiskaty majątku.

1218

Wczesną wiosną flota i armia Cesarstwa przypuszczają atak na Szaridor. Wziąwszy go bez walki na skutek wewnętrznego przewrotu, wyprowadzają uderzenie na południowe Ryvedden, którego większość sił jest obecnie w Hagrii.

1219

Zarówno żelazna dyscyplina jak i kunszt taktyczny na nic się zdają wobec przewagi liczebnej przeciwników i ich lepszej znajomości terenu. Cesarstwo przegrywa wojnę w Hagrii. Na domiar złego służący mu najemnicy, którzy plądrują niemal pół kraju, zdradzają i przypieczętowują klęskę. Cesarskie oddziały w porządku, ale i pośpiechu, musza się wycofać do Marchii.

1220

Po klęsce na półwyspie, do objęcia władzy w Marchii przysłany zostaje nowy legat - Eyck van Eerd.

1221

Do walczącej z elfami Prowincji Cesarskiej i Marchii Północnej docierają kolejne efekty kampanii przeciwko starym arystokratycznym rodom. Ku zaskoczeniu obu legatów, Miasto Mieczy nakazuje aby młodszych oficerów pochodzących z takich rodów aresztować pod zarzutem szpiegostwa. Van Eerd, sam z wysokiego rodu, na dzień przed odczytaniem rozkazu usuwa wszystkich objętych rozkazem karnie z legionu. Dwa miesiące później wynajmuje na swoje usługi złożoną z nich kompanię najemniczą.

1223

W Cesarstwie pojawiają się coraz liczniejsi podżegacze głoszący w imię cesarza różnorakie ideę. Co dziwne sam cesarz i mówcy monolitu reagują tylko w najbardziej ekstremalnych przypadkach. W niektórych prowincjach dochodzi nawet do buntów w imię obrony cesarza przed zdrajcami, które są co prawda dość szybko tłumione ale obywatele cesarstwa czują się coraz mniej pewnie i bezpiecznie.

1224
W stolicy odkryto spisek młodych oficerów II legionu, mający na celu zamordowanie prefekta miasta mieczy. Przeprowadzony zostaje publiczny proces w czasie którego spiskowcy oskarżają prefekta o to że wraz z jednym z mówców monolitu chcą pozbawić cesarza tronu. Dzień później oskarżeni zostają znalezieni martwi w celach. Badanie nie wykazuje jasnych przyczyn śmierci.

1225
W środkowych i zachodnich prowincjach Cesarstwa wybuchają zamieszki nazywane ?dzikim szałem? ponieważ uczestnicy zachowują się niezwykle brutalnie i dziko, często walcząc nawet między sobą, a same zdarzenia rozprzestrzeniają się jak zaraza. Rozkazy z Miasta Mieczy nakazują zabijać na miejscu i bez sądu wszystkich buntowników i palić do ziemi osady które opanowali. Wywołuje to szemranie i opór wśród ocalałych, lojalnych obywateli cesarstwa, których mienie jest beznamiętnie niszczone przez legiony. Po zdławieniu zamieszek, Miasto Mieczy wypłaca odszkodowania.

1226

Coraz większy niepokój wewnętrzny ogarnia cesarstwo. Pojawiają się bandy rozbójników, zbuntowane regiony i lokalni namiestnicy sprzeciwiający się rozkazom ze stolicy. Problemy wewnętrzne i wyczerpanie wojną uniemożliwiają Cesarstwu wysłanie jakichkolwiek posiłków siłom desperacko broniącym Prowincji. Na początku jesieni upada twierdza Sudmar, symbol panowania Cesarstwa w tamtych rejonach.
Ogromną sławę w zachodnich prowincjach cesarstwa zdobywa Robart de Bosgeuzen, rzezimieszek, rozbójnik i banita o którym wieść niesie iż zabiera bogatym i daje biednym. Pomimo licznych wysiłków władzom nie udaje się go złapać, a bandyta jest coraz bardziej zuchwały.